อัล อุฎหิยะฮฺ กรุบ่าน ความประเสริฐของ การทำกุรบาน

26 สค. 56     16668

อัล อุฎหิยะฮฺ กรุบ่าน ความประเสริฐของ การทำกุรบาน

อัล อุฎหิยะฮฺ การเชือดสัตว์กรุบ่าน

โดย อ.อับดุลลอฮฺ สุไลหมัด

อัล อุฎหิยะฮฺ กรุบ่าน ความประเสริฐของ การทำกุรบาน

ความหมายของอัล – อุฎหิยะฮ์

อัล-อุฎหิยะฮ์ ( اَلأُضْحِيَةُ ) หมายถึง สัตว์จำพวกอูฐ,วัว,แพะหรือแกะที่เชือดเนื่องในโอกาสอีดอัฎฮา ( عِيْدُ اْلأَضْحَى ) เพื่อแสดงออกถึงความยินดีและเต็มใจ ในการพลีทรัพย์สินและปฏิบัติตนเพื่อความใกล้ชิดต่ออัลลอฮ์
        
การเชือดสัตว์อุฎหิยะฮ์สามารถเรียกได้อีกชื่อหนึ่งว่า เชือดกุรบาน และมีความหมายเช่น เดียวกับคำว่าอุฎหิยะฮ์ คือ สัตว์ที่เตรียมไว้เชือดเพื่อแสดง ความใกล้ชิดต่ออัลลอฮ์

ฮู่ก่มและหลักฐานการเชือดสัตว์กุรบาน

ฮู่ก่มหรือข้อสรุปอย่างเป็นทางการของการเชือดสัตว์อุฎหิยะฮ์นั้น ยังคงเป็นประเด็นความขัดแย้งในหมู่นักวิชาการ ดังรายละเอียดต่อไปนี้

ทรรศนะที่ 1

อิหม่ามอาบูฮานีฟะฮ์,มาลิก,อัล-เอาซาอีย์,อัษ-เซารีย์,ร่อบีอะฮ์ และนักวิชาการผู้ทรง คุณวุฒิอีกหลายท่านมี ทรรศนะว่า การเชือดสัตว์กุรบานนั้นเป็นวาญิบ คือจำเป็นต้องทำ ทั้งนี้อาศัยความตามหลักฐานจากอัลกุรอานที่ว่า ( اَلأُضْحِيَةُ )

فَصَلِّ لِرَبَِكَ وَانْحَرْ

“ฉะนั้น เจ้าจงละหมาดและจงเชือดสัตว์ถวายแด่พระเจ้าของเจ้า ”

จากบทอัลเกาษัร โองการที่ 2

 บรรดาซอฮาบะฮ์ผู้อาวุโสหลายท่านเช่น อาบูก้อตาดะฮ์,อิบนุอับบาส,ญาบิร,อิกริมะฮ์ อธิบายว่าหมายถึง การละหมาดอีดอัฎฮาและเชือดสัตว์กุรบาน และกฎที่ เป็นที่ยอมรับในหมู่นักวิชาการโดยทั่ว ไป คือคำสั่งทุกคำสั่ง จะมีนัยยะของความจำเป็นต้องตอบสนอง ความจำเป็นดังกล่าวเรียกว่า  วาญิบ และจากฮะดิษ ของท่านรอซูลอีก หลายบท เช่น รายงานของอาบีฮุรอยเราะฮ์  ท่านรอซูลกล่าวว่า

مَنْ كَانَ لَهُ سَعَةٌ وَلَمْ يُضَحِّ فَلاَ يَقْرَبَنَّ مُصَلاَّنَا

“ บุคคลใดที่มีความพร้อมและไม่ยอมเชือดสัตว์กุรบาน เขาจงอย่าเข้าใกล้บริเวณละหมาดของเรา เป็นอันขาด ” 

จากบันทึกของอะหมัด และอิบนิมาญะฮ์

และอีกบทที่ว่า

 يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ عَلَى أَهْلِ كُلِّ بَيْتٍ فِيْ كُلِّ عَامٍ أُضْحِيَةً

“โอ้มวลมนุษย์เอ๋ยแน่นอนถือเป็นภาระของทุกครอบครัว ในแต่ละปีต้องเชือดอุฎหิยะฮ์ ”

จากบันทึกของอะหมัด,อาบีดาวู้ด,อัตติรมิซีย์, อันนะซาอีย์ และอิบนิมาญะฮ์

และตลอดระยะเวลาที่ท่าน รอซูลมีชีวิตอยู่นั้นไม่เคยงดการเชือดกุรบานเลยสักครั้งเดียว แม้แต่ระหว่างการเดิน ทางไกล ดังคำรายงานของเษาบานที่ว่า

ذَبَحَ رَسُوْلُ اللهِ أُضْحِيَتَهُ ثُمَّ قَالَ لِيْ : يَا ثَوْبَانُ ، إِصْلِحْ  لَحْمَ هَذِهِ الضَّحِيَّةِ ، فَلَمْ أَزَلْ أُطْعِمُ رَسُوْلَ اللهِ مِنْهَا حَتَّى قَدِمَ الْمَدِيْنَة

“ครั้งหนึ่งท่านรอซูลเชือดอุฎหิยะฮ์ระหว่างการเดินทาง และใช้ให้เษาบานชำแหละเนื้อและเก็บรักษาไว้ ด้วยจำนวนหนึ่ง  เษาบานจึงนำเนื้อนั้นมาปรุง เป็นอาหารให้ท่านรอซูลรับประทานตลอดเส้นทางจนกลับ ถึงมาดีนะฮ์ ”

จากบันทึกของอะหมัด,มุสลิมอาบูดาวู้ดและอันนะซาอีย์

ทรรศนะที่ 2 

อิหม่ามอัชชาฟิอีย์,อะหมัด,มูฮำหมัด,อาบูยูซูฟและนักวิชาการอีกส่วนหนึ่ง มีทรรศนะว่า การเชือดสัตว์กุรบานนั้น เป็นซุนนะฮ์ประเภทมุอักก้าดะฮ์ ไม่ถึงระดับวาญิบที่จำเป็น และไม่เป็นการสมควรอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีความพร้อม ด้านทุนทรัพย์ที่จะงด หรือไม่เชือดสัตว์กุรบานเมื่อถึงเทศกาลอีดอัฎฮา ทั้งนี้อาศัยความ ตามหลักฐานที่ว่าอิบนิ อับบาสกล่าวว่า  ท่านรอซูลกล่าวว่า

ثَلاَثٌ كُتِبَتْ عَلَيَّ وَهُنَّ لَكُمْ تَطَوُّعٌ : اَلْوِتْرُ وَالنَّحْرُ وَرَكْعَتَا الْفَجْرِ

“สามประการที่เป็นภาระหน้าที่จำเป็นของเราเท่านั้น แต่เป็นตะเฏาวัวอ์ (กิจอาสา) สำหรับพวกท่าน นั่น คือละหมาดวิเตร, การเชือดสัตว์กุรบาน และการละหมาดซุนนะฮ์ก่อนซุบห์ ”

จากบันทึกของอัฎฎารุกุฏนีย์

และฮะดิษจากอุมมุสะละมะฮ์บทที่ว่า

إِذَا دَخَلَ الْعَشْرُ وَ أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ يُضَحِّيَ فَلْيُمْسِكْ عَنْ شَعْرِهِ وَعَنْ أَظْفَارِه

“บุคคลใดประสงค์จะเชือดสัตว์กุรบาน เมื่อเข้าสู่สิบวันต้นของเดือนซิลฮิจยะฮ์เขาจงงดการตัดผมและ ตัดเล็บ จนกว่าจะเสร็จสิ้น จากการ เชือดสัตว์กุรบานเสียก่อน ”

จากบันทึกของมุสลิมและอาบีดาวู้ด

และในบันทึกของอัลบัยฮะกีย์มีรายงานระดับหะซันบทหนึ่งระบุว่า "ท่านค่อลีฟะฮ์ อาบูบักร และค่อลีฟะฮ์อุมัร งดการเชือดกุรบานหลายครั้ง ด้วยเกรงว่าประชาชนจะเข้าใจและสำคัญผิดว่าการเชือดสัตว์กุรบาน นั้นเป็นวาญิบ "

และทรรศนะที่มีน้ำหนักคืออุฎหิยะฮฺเป็นซุนนะฮฺมุอักก้าดะฮฺ

คุณค่า,ความประเสริฐและกุศลของการเชือดสัตว์กุรบาน

 ส่วนคุณค่าและความประเสริฐต่าง ๆ หรือผลบุญและกุศลของการเชือดสัตว์กุรบานถวายแด่อัลลอฮ์นั้นมีมาก มายมหาศาล และนี่เป็นเพียงหลักฐานส่วนหนึ่ง ที่คัดลอกจากตำราบันทึกฮะดิษของนักวิชาการหลาย ๆ ท่าน  เช่นรายงานของพระนางอาอิชะฮ์ ท่านรอซูลกล่าวว่า

مَا عَمِلَ آَدمِيٌّ مِنْ عَمَلٍ يَوْمَ النَّحْرِ أَحَبَّ إِلَى اللهِ مِنْ إِهْرَاقِ الدَّمِ ، وَإِنَّهُ لَتَأْتِيْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيْ فَرْشِهِ بِقُرُوْنِهَا وَأَشْعَارِهَا وَأَظْلاَفِهَا ، وَإِنَّ الدَّمَ لَيَقَعُ مِنَ اللهِ بِمَكَانٍ قَبْلَ أَنْ يَقَعَ مِنَ الأَرْضِ فَطِيْبُوْا بِهَا نَفْسً

“ย่อมไม่มีศาสนกิจอันใดอีกแล้วที่ผู้เป็นบ่าวปฏิบัติถวายแด่อัลลอฮ์ในวันอีดอัฎฮาแล้วพระองค์จะทรง โปรดเป็น พิเศษมากไปกว่าการ หลั่งเลือดด้วย การเชือดสัตว์กุรบาน และแน่นอนเลือดนั้นจะมาปรากฏ อีกครั้งในวันกิยามะฮ์ในร่างเดิมที่อ้วนพลี , พร้อมเขาที่สวยงาม, ปุยขนที่นุ่มและดกฟู และกีบเท้าที่แข็ง แกร่ง , และแน่นอนที่สุดหยดเลือดของสัตว์กุรบานทุก ๆ หยดจะหยดลงบนพื้นที่ของอัลลอฮ์ - หมายถึง สวรรค์ - ก่อนที่จะหยดลงถึงพื้นดิน   ดังนั้นพวกท่านจงเต็มใจเชือดกุรบานเถิด ”

จากบันทึกของอัฏฏ็อบรอนีย์  

และมีรายงานจากฮูเซ็นบุตรอาลี ท่านรอซูลเคยกล่าวว่า

مَنْ ضَحَّى طَيِّبَةً نَفْسُهُ مُحْتَسِبًا لأُضْحِيَتِهِ كَانَتْ لَهُ حِجَابًا مِنَ النَّارِ

“บุคคลใดเชือดสัตว์กุรบานด้วยความเต็มใจและมุ่งหวังในกุศลจากอัลลอฮ์ สัตว์กุรบานนั้นจะเป็นสิ่งปก ป้องเขาจากไฟนรก ”

จากบันทึกของอัฏฏ็อบรอนีย์

และมีรายงานจากอุรวะฮ์และซัยดิบ นิอัรก็อม ท่านรอซูลกล่าวว่า

 ( بِكُلِّ شَعْرَةٍ مِنَ الصُّوْفِ حَسَنَةٌ )  وفي لفظ الترمذي ( اَلأُضْحِيَةُ لِصَاحِبِهَا بِكُلِّ شَعْرَةٍ حَسَنَةً )

“ เส้นขนทุกๆเส้นของสัตว์กุรบาน มีความดี 1 ส่วนตอบแทนให้แก่ผู้เป็นเจ้าของ ”

จากบันทึกของอัตติรมิซีย์, อิบนิมาญะฮ์และอัลฮาเก็ม ระบุว่าสายรายงานของฮะดิษถูกต้องตามหลักเกณฑ์ของ อัลบุคอรีย์ทุกประการ

ขอขอบคุณข้อมูล ความประเสริฐของ การทำกุรบาน จาก : warasatussunnah.net

เป็นเพื่อน Line กับเรา